Txio musikalak migrazio-txoritxoak dira, eta noizean behin gure zelai eta herriak alaitasunez betetzen dituzte abestuz eta giroa zomorrotxuz garbitzen lagunduz.
Irailaren erdialdean Urduñara egindako bisitan, aipatutako trenbide abonuak aprobetxatuz, dantzarako gogoz ezagutu genuen gaztetxo hau.
…banoaaaa hegan egiteeeennn…
Hainbeste asalduraren zergatiarik sumatu gabe jirabiraka ikusten genuen, harik eta ondo erreparatu genion arte…
…hegan egiteeeen natooor…
…harrapakin txikiz betetako armiarma-sare bat aurkituz.
Hurbil zebilen beste musikal bat bere partea eskatzen…
Horrek bufe librea dirudi… Gorde iezadazu zerbait, lagun!
…eta bien artean nolabaiteko lankidetza ezarri zuten…
Ez dago armiarmarik begien bistan. ¡Goazen ba!
…bata goiko aldetik eta bestea mugimenduari adi…
Cachisss, harrapatuta geratu da…
…eror litekeen edozein zomorrotxuz…
Itxaron, hari hau soltatzen dizut ea baten bat erortzen den…
…Erorketa askean harrapatzeko.
Hau bai! Harrapatua!
Armiarma sare txikiarekin amaitu zutenean, beste esplorazio hegaldi bat egin zuten eta…
¡Begira! ¡Beste sare bete bat aurkitu dut!
Hau bai dela jangela beteta edukitzea!
Ni goitik eta zu behetik, denontzat dago!
Kuriosote hau operazio osoa gainbegiratzen ari zela zirudien, eta hain adi, non argazki batzuk jarrera berean ateratzen utzi baitzigun. Ez nuen inoiz hain geldi ikusi!
Bi horiek bukatu bezain laster nik amaituko dut.
Urtero bezala, eltxo-biltzaileak hemendik igarotzen dira migrazio-mugimenduetan. Baina kontatu didate batzuek geratzea erabaki dutela, gustatu zaiela lekua… Ongi etorri!
Este año nos han hecho un gran regalo: con la intención de incentivar los trenes de cercanías, el objetivo de depender menos del coche y el apoyo a todos los trabajadores que utilizan este medio de desplazamiento, han surgido los bonos de tren de Renfe y Feve -cercanías y medias distancias-, que nos ofrecen viajar gratis por tres meses, de septiembre a diciembre. Y según las últimas noticias, se plantean prorrogarlo a un año.
En el tren se pagan 10€ al solicitar el bono, reintegrables si se realizan más de dieciséis viajes en tres meses. Un chollo, señores y señoras, jóvenes y jóvenas y criaturitas en general. ¡Y puedes llevar a tu mascota!!!
Esta novedad nos ha impulsado a viajar a zonas que no visitábamos habitualmente. La primera semana recalamos en Zorroza, acercándonos al Cadagua, que desemboca en el Nervión. Descubrimos garzas, gallinetas, cormoranes, gaviotas en cantidad y…un azor.
No me ha visto nadie, aquí estoy bien escondido…
Escondido entre la vegetación, con su presa aún entre las garras. Había cazado una gallineta y la iba desplumando lentamente…
¡Maldición!
Estuvimos observándole un rato largo. Impertérrito, continuó con su labor.
Pues habrá que disimular un ratito…con el hambre que tengo…
Cuando empezó a degustar la presa decidimos dejarle comer en paz.
Dos días más tarde utilizamos de nuevo el bono de tren para acercarnos hasta Galindo, en Barakaldo.
Paseamos a lo largo del rio: algún pato, un par de gallinetas, pajaruelos y…un rascón.
Uno, dos, tres, cuatro. Y ahora meto el pico un rato
De esta avecilla se dice que es mucho más fácil oirlo que verlo. Pues ahí estaba, rebuscando en la orilla fangosa, ajeno a nuestro entusiasmo.
cinco, seis, siete y ocho: pues no encuentro ni un bizcocho…
Salía y entraba entre las cañas, totalmente concentrado en sus quehaceres, mientras nosotros no nos atrevíamos ni a respirar por si se asustaba…También vislumbramos a un martín pescador pero fue más hábil y se escondió a tiempo.
Nueve, diez, once y doc…¡Intrusos! ¡A esconderse!
Ese mismo fin de semana nos acercamos a uno de nuestros destinos favoritos: la Peña. La ria de Bilbao siempre nos ofrece variedad y alguna que otra sorpresa, como el ganso del Nilo o la gaviota polar. Y cerquita, cerquita, tenemos la salida del Bolintxu, pequeño remanso de paz para muchas avecillas, como este mirlo acuático.
Aquí he encontrado agüita rica recién llegada de las montañas…
Tengo que decir que llevábamos mucho tiempo buscando uno. Y de repente nos cuentan que hay varios rondando por allí…pues nos costó unos días encontrarlo! Eso sí, a partir de entonces…
…algún alevín de trucha despistado…
…tooodos los días en el mismo sitio. Un placer, mirlito.
…y muchos, muchos mosquitos. ¡Me quedo!
Ya veis lo que se disfruta con el tren. ¡Hasta la próxima!
Aurten opari handi bat egin digute: aldiriko trenak sustatzeko asmoarekin, autoaren mende gutxiago egoteko helburuarekin eta garraiobide hori erabiltzen duten langile guztiei laguntzearekin, Renferen eta Feveren (aldiriak eta distantzia erdiak) tren-bonuak sortu dira, irailetik abendura doan bidaiatzea eskaintzen digutenak. Eta azken berrien arabera, urtebetera luzatzea planteatu dute.
Trenean 10 €ordaintzen dira bonua eskatzean, eta itzulgarriak dira hiru hilabetean hamasei bidaia baino gehiago egiten badira. Txolin bat, jaun-andreok, gazteak eta kriaturatxoak oro har. Eta zure maskota eraman dezakezu!!!
Berrikuntza horrek normalean bisitatzen ez genituen lekuetara bidaiatzera bultzatu gaitu. Lehenengo astean Zorrotzara joan ginen, Kadaguara, Nerbioian ureztaten ibaira, hurbilduz. Lertxunak, oiloak, ubarroiak, kaioak kantitatean eta ¡aztore bat! aurkitu ditugu.
Ez nau inork ikusi, hemen ondo ezkutatuta nago…
Landarediaren artean ezkutatuta, harrapakina oraindik atzaparren artean duela. Uroilo bat harrapatu zuen eta astiro lumatzen zuen…
Maldizioka!
Luzaro egon ginen hari begira. Ikaragaitz, bere lanarekin jarraitu zuen.
Bada, pixka bat disimulatu beharko da… daukadan gosearekin…
Harrapakina dastatzen hasi zenean, bakean jaten uztea erabaki genuen.
Bi egun geroago, berriz ere tren-bonua erabili genuen Barakaldoko Galindora hurbiltzeko.
Ibaian zehar ibili ginen: ahateren bat, uroilotxo pare bat, txoritxoak eta… uroilanda handi bat.
Bat, bi, iru lau mokoa hondo sartzen dut
Txori txiki honi buruz esaten da askoz errazagoa dela entzutea ikustea baino. Hor zegoen, bada, ertz lohitsuan bila, gure gogoberotasunetik at.
bost, sei, zazpi, zortzi, ez dagoela ezer hemendik…
Atera eta kanaberen artean sartzen zen, bere zereginetan erabat kontzentratuta, gu ausartzen ez ginen bitartean, ezta arnasa hartzera ere beldurtzen bazen ere… Martin arrantzale bat ere ikusi genuen, baina trebeagoa izan zen eta garaiz ezkutatu zen.
bederatzi, hamar, hamaika ta hamab…¡Arrotzak! Ezkutatzera!
Asteburu horretan bertan, gure helmuga gogokoenetako batera hurbildu ginen: Abusura. Bilboko itsasadarrak beti eskaintzen digu barietatea eta ezustekoren bat edo beste, hala nola Niloren antzara edo kaio polarra. Eta hurbil, hurbil, Bolintxuko irteera dugu, bake-hondar txiki bat edozeinbat txoritetako, ur-zozo hau bezala.
Hemen aurkitu dut mendietatik etorri berri den ur goxoa…
Esan beharra daukat denbora asko daramagula baten bila. Eta bat-batean esaten digute batzuk inguruan dabiltzala… egun batzuk kostatu zitzaigun aurkitzea! Hori bai, ordutik aurrera…
…amuarrain-kimu despistaturen bat…
…eguuuuunero leku berean. Plazer bat, laztana.
…eta asko, eltxo asko. Geratuko naiz!
Ikusten duzue zer gozatzen den trenarekin. Hurrengora arte!
Asoman tímidamente entre la espesura al comienzo de la primavera, llegadas del África Occidental.
Se nos distingue por el brillo de los ojos…y el penacho molón.
Ligeramente rechonchos, de largo pico color naranja, vientre de tonalidad amarilla y flancos pardos…
Parece que tengo barba de abuelete…
…y dorso pardo-verdoso color camuflaje perfecto. Fácilmente confundibles con cualquier pajarillo de los marrones, ya sabes, mosquiteros, curruca zarcera, colirrojos por detrás…si lo quieres identificar por la espalda, lo llevas claro.
No exageres, yo tengo un perfil mucho más agradable a la vista…
Para que podáis comparar y diferenciar: los mosquiteros son ligeramente más pequeños y de aspecto más delicado, no como el zarcero que parece un mocetón de pueblo…
Mosquitero musical, pico oscuro y pequeño, para pillar bien los mosquitos, pero tengo la ceja amarilla como el zarcero.Zarcero comun, pico más largo y claramente frutal, digooo, naranja! me pirro más por los bichitos más grandes…Mosquitero comun, pico oscuro y breve, con la ceja menos marcada. Ah! y patas negras o muy oscuras!
Le gustan mucho las zonas con arbolado bajo y arbusto pinchudo, a ser posible con algún arroyuelo cercano. Es el rey de las zarzas, como su nombre indica…
Y de los espinos blancos, con buena dosis de sol.
…aunque otro de sus lugares favoritos se encuentra en las laderas del monte Arraiz: las viñas.
No hago distinciones entre todo tipo de bayas y frutos. Y entre tanta comida vegetariana, de vez en cuando cae algún bichillo…
Esconde sus nidos en el entramado arbustivo, aprovechando los brotes algodonosos de algunas plantas y el tejido de las arañas, una mezcla muy resistente.
Nos quedamos en nuestras zonas de reproducción hasta finales de verano, cuando las crías ya están fuertes y pueden volar lejos, al calorcito de África, donde pasamos el invierno.
Y…¿Sabes porqué al zarcero común también se le llama zarcero políglota?
Entre sus cantos más o menos melodiosos introduce imitaciones de otras especies, ¡convirtiéndose así en un entendido en lenguas!
O por lo menos en un buen imitador…
Algún día te cuento todo lo que dicen de tí, jiji…
Udaberriaren hasieran, sastraken artean agertzen dira Mendebaldeko Afrikatik etorritakoen, herabeki.
Begien distiragatik bereizten gaituzte… eta motots motxagatik.
Apur bat potoloak, moko laranja luze, sabel hori eta albo arreak…
Badirudi aitona-bizarra dudala…
Eta bizkarralde arre-berdexka, kamuflaje perfektua. Erraz nahas daitezke marroietako edozein txoritxorekin, badakizu, eltxoak, sasi txinboa, buztangorriak atzetik… bizkarretik identifikatu nahi baduzu, argi daramazu.
Ez esajeratu, nik askoz profil atseginagoa dut zuen begien aurrean…
Konparatu eta bereiz dezazuen: txio-musikalak txikixeagoak eta itxura delikatuagokoak dira, ez herriko morroia dirudien sasi-txori bezalakoak…
Txio musikala, moko ilun eta txikia, eltxoak ondo harrapatzeko, baina bekain horia dut, sasia bezala.sasi arrunta, moko luzeagoa eta argi eta garbi frutazkoa, digooo, laranja! nahiago ditut zomorrorik handienak …Txio arrunta, moko ilun eta laburra, bekaina ez hain markatua. Eta hanka beltzak edo oso ilunak!
Oso gustuko ditu zuhaitz baxuak eta zuhaixka arantzatuak dituzten eremuak, ahal dela inguruko errekaren batekin. Sasien erregea da, izenak dioen bezala…
Eta elorri zuriak, eguzki dosi onarekin.
… nahiz eta beste leku gogokoenetako bat Arraiz mendiaren hegaletan dagoen: mahastiak.
Ez dut bereizketarik egiten mota guztietako baien eta fruituen artean. Eta hainbeste janari begetarianoren artean, noizean behin zomorroren bat erortzen da.
Zuhaixka-bilbaduran ezkutatzen ditu habiak, landare batzuen kimu kotoitsuak eta armiarmen ehuna aprobetxatuz, oso nahasketa gogorra.
Gure ugalketa-eremuetan geratzen gara udaren amaierara arte, kumeak indartsu daudenean eta urrutira hegan egin dezaketenean, Afrikako berora, non negua pasatzen dugun.
Eta… ba al dakizu zergatik deitzen zaion sasi poliglota?
Bere kantu gutxi gora-behera melodiatsuen artean beste espezie batzuen imitazioak sartzen ditu, horrela hizkuntzetako aditu bihurtuz!
Edo imitatzaile on batean behintzat…
Egunen batean zutaz esaten duten guztia kontatuko dizut, jiji.
Duela hiru bat urte hasi zen dena, itxura bitxiko belatxinga pare bat aurkitu genuenean: hankak eta tontorrak gorrixka zituzten baina gorri gorri… Belatxingak, beltzak, belatxinga metomentodoak… ez direla uste dut.
Begi ona, txorizale. Bele eta beleen lehengusinak gara, eta eskinosoaren lehengusinak…
Hurrengo urtean, pandemiaren urtean, berriz ugaldu zirela egiaztatu genuen. Guk dakigula, noski… Urte batean bi zeuden, eta hurrengoan, bost, eta horietako hiru gazteak ziren. Zuria eta botilan, esnea, edooooo, txoba-belatxinga mokogorri.
Eta denbora pasatzen da. Hurrengo urtean arrastoa galdu genien. Egia da txoba galduren bat agertzen zela noizean behin zelaietan, behien artean. Edo dorreen artean…
Behaketa postu ona, hemendik kontrolatzen ditugu zizaretxo eta zizaretxoak, ez baitakite zer datorkien gainera…
… gaur arte, eguzkitsu esnatu baita. Maiatzeko lehen igandea, amaren eguna, egun ezin hobea naturan gozatuz igotzeko, izan ere, langilearen eguna ere bada eta hemen ez du lan egiten ezta… horrek, ez baitu inork lan egiten.
Eta hara non iristen zaizkigun gure adiskide jatorrak, txoba mokogorriak.
Bagoaz aurreraaa…
Eromen-une zoragarri batean, milaka txoba ikusi ahal izan genuen korrika amak, suhiak, errainak, bilobak, hurbilekoak izutzen zituena,Alfred Hitchcocken «Txoriak» filma egia bihurtzen ari zelakoan. Ziur gaude zinemagile bikain honek egoeraz gozatuko zukeela.
Bi gurasoren eta hiru txurumbeleren familia-nukleo txikiak hogeita hamar hegazti inguruko saldo bati bide eman zion, hazkuntza maila ezberdinetan!
Nondik zetozen jakitea da misterio nagusia. Beharbada bidaia txiki bat egin zuten Urduñatik, non talde handiak ikusi ohi diren, beharbada Durangaldetik edo Arabatik, auskalo.
Oso urrutitik dakarkit haizeaaaak …
Kontua da maiatza osoan, kalorina eta zaparradekin, hogeita hamar bat txobako taldea handituz joan dela, 50 bat zenbatu arte. Zelaiak kolonizatu dituzte eta mokoka ibiltzen dira behien eta zekorren eta behorren eta zaldikoen artean . Eta azkenean, ¡azkenean!, haiei argazkiak hurbiletik ateratzen uzten digute.
Aurpegia jartzen, diñooot, abiadura pikoa…Suspentsearen maisua antzeratzen, Don Hitchcock…Sorbalda gainetik begira, belatxingak oso bekaitzak direla eta lekua kentzen digutela…
Eta badirudi hainbeste ale artean bikote berriak sortzen direla. Zorionez, gainerako taldeak larre hobeagoen bila hegan egiten dutenean, larre horiek hemen bizitzen geratuko dira eta bertako biztanleria handituko da.
Psssst, disimulatu, txorizaleak zelatan daudela…
Errolda gaur egun, milaka. Bihar ikusiko dugu. Bertako familia handitzearekin, zoriontsuak gara.
Datorren urterako Italiako lehengusuak gonbidatu behar dira, eta pizza ekarri…
Todo empezó hace unos tres años, cuando descubrimos un par de cornejas de extraño aspecto: tenían las patas y picos de un rojito subido. Pues va a ser que cornejas, de las negras, esas cornejas metomentodo…no son.
Buen ojo, pajarera. Somos primas de las cornejas, y de los cuervos, y de los arrendajos…
Al año siguiente, el año de la pandemia, comprobamos que se habían reproducido. Que nosotros sepamos, claro…Un año había dos y al siguiente, cinco, tres de las cuales eran juveniles. Blanco y en botella, leche, digooooo, chova.
Y pasa el tiempo. En el año posterior les perdimos la pista. Es cierto que alguna chova perdida aparecía de vez en cuando por las campas, entre las vacas. O entre las torres…
Buen puesto de observación, desde aquí controlamos a los gusanitos y lombrices que no saben lo que se les viene encima…
…hasta hoy, que ha amanecido soleado. Primer domingo de Mayo, día de la madre, un día perfecto para subir a regodearnos en la naturaleza, ya que también es el día del trabajador y aquí no trabaja ni d…eso, que no trabaja nadie.
Perfecto domingo de familiada, con ganas de confraternizar.
Y allá que nos llegan nuestras buenas amiguitas las chovas piquirrojas.
Avanzadillaaaaa
En un precioso momento de locura pudimos observar una miríada de ellas asustando a madres, yernos, nueras, nietos, allegados diversos, que corrían en desbandada pensando que se estaba haciendo realidad el film «Los pájaros» de Alfred Hitchcock. Estamos seguros de que este excelente cineasta hubiera disfrutado de la situación.
Temblad humaaaaaanoooos, llegan las chovas piquirrojas….
¡El pequeño núcleo familiar de dos progenitores y tres churumbeles había dado paso a una bandada de unas treinta aves en diferentes grados de crecimiento!
El gran misterio es saber de dónde procedían. Quizás hicieron un viajecito desde Orduña, donde es habitual ver grandes grupos, quizás llegan desde la zona del duranguesado, o de Álava, quién sabe.
Desde lejos me trae el vientoooo…
El caso es que durante todo el mes de mayo, con sus calorinas y sus chaparrones, el grupo de unas treinta chovas ha ido aumentando, hasta contar el medio centenar. Han colonizado las campas y picotean entre las vacas con sus becerros y las yeguas con sus potrillos. Y por fin, ¡Por fiiiiin!, se dejan fotografiar de cerca.
Poniendo cara, digooo, pico de velocidad…Remedando al maestro del suspense, Don Hitchcock…Vigilando por encima del hombro, que las cornejas son muy envidiosas y nos quitan el sitio…
Y parece que entre tanto ejemplar, se forman nuevas parejas. Con suerte, cuando el resto de la bandada vuele en busca de mejores pastos, éstas se quedan a vivir por aquí y aumenta la población local.
Psssst, disimula, que están los pajareros al acecho…
Censo a día de hoy, tropecientas. Mañana ya veremos. Con que aumente la familia local, ya somos felices.
Para el año que viene hay que invitar a los primos de Italia, y que traigan pizza…
Udaberria iritsi zen eta urez bete gintuen. Martxoa eta apirila negar-malkoak askatzen aritu dira, ubideak eta uraska ezkuturen bat urez betetzen, uhandre haztegi on bat.
Zorioneko bisitari bat ere ekarri digute.
Kaixo, norbait dago hor?
Zuhaitzean gora zuhaitzean behera korrika ikus daiteke, adar artean saltoka, lurra ikuskatzen…
Errekonozimendu erronda bat egin beharko da…
… ezkutaleku bila bere neguko elikagaientzat…
Lagun txorizale batzuek kontatu didate baso honetan fruitu lehor asko dagoela…
… inguruan dabiltzan txakurrei desafio eginez, probokatzeko eta hegan ateratzeko duten arintasunarekin.
Ez nazazula harrapatu!!!
Topaketa batzuetan honelako irudi politak utzi dizkigu, bere posizio gustukoenean, grabitateari desafio eginez.
Azazkal hauek bazenitu, zuhaitzetara ere igo zintezke, jiji.
Baina onena azken sorpresa izan da: bere laranja erdia aurkitu duela dirudi.
Ez ikusiarena egiten die txorizaleei, Mari, ez dira kaltegarriak.
Blog honetako sarrerak errepasatuz gero, ikusiko dut badagoela bat, garrantzitsuena, hegaztiak formatu digitalean ehizatzera eta harrapatzera eraman gintuena, maitemindu gintuena… Ez dagoela!!!
Ezin dut sinetsi!!! Nire putreak, ausartenak, lehoitsuenak, nire sai arreak, naturaren harrapaketaren zurrunbilo honetan harrapatu gintuztenak… Nire ideia liburuko orri hautseztatuen artean ezkutaturik daude nire koitaduak. Ez dadila gehiago esan ba, ¡Ea!
Zuen bila doa, txikitxoak.
Solemneak:
Paisaietan mimetizatzen
Gazteak eta helduak bereizteko, hiru puntu aipa ditzakegu:
Irisaren kolorea. Eremuan behatzeko zailagoa den ezaugarria, baina batzuetan bereiz daitekeena. Gazteengan oso marroi iluna da, helduarora iristen direnean argitzen dena.
Ohiko pausalekuan, non dozena bat edo gehiago bil daitezkeen. Gaztea goian eta helduagoa behean
Koilareko lumen kolorea, lepoaren oinarria inguratuz. Gazteen kasuan, marroia da argi eta garbi, eta helduen kasuan, berriz, argitu egiten da, kolore zurikoa izatera iritsiz.
Begi argiak eta krema lumatxoak, heldua. Bere oteategi gogokoenetako batean.
Eta mokoa. Gazteengan tono iluna izango du, pixkanaka argituz joango dena, kolore argia hartu arte.
Moko iluna eta lumazko lepokoa, karamelo kolorekoa, gaztea. Elektrizitatea etxera eramateko lanean.Heldua izan arte bost bat urte igarotzen dira, eta ezaugarriak aldatu egiten dira. Sarkin zaratatsuak zaintzen. Motozaleak, ehiztariak, mendira musika topera igotzen den aztoraturen bat…
Haien lumek distantzian duten formari ere erreparatu diezaiokegu, nahiz eta prismatiko onak behar izan horretarako, bestela…
gazteek hegaldi-lumen profila zorrotzagoa dute, eta helduek biribilagoa.
Bai, oso zaila da bereizten!!!
Gazteak. Moko iluna, begi ilunak, koilara karamelo eta lumak… irregularki zorrotzak.Heldua. Moko argia, begi argiak, koilara zurixka eta luma biribilduak.
Ale, egin beharrekoak egin ditzakezue. Datorren azteburuan putreak sailkatzera!
Repasando las entradas de este blog descubro que hay una, la más importante, la que nos condujo a la caza y captura de aves en formato digital, la que nos enamoró…¡Que no está!!!
¡No me lo puedo creer!!! Mis buitres, los más osados, los más leonados, los que nos atraparon en esta vorágine de captadores de naturaleza…Mis pobrecillos están escondidos entre las páginas polvorientas de mi libro de ideas. Pues no se diga más, ¡Ea!
Va por vosotros, chiquitines.
Solemnes:
Mimetizándose con el paisaje
Para distinguir a los juveniles de los adultos podemos fijarnos en tres puntos:
El color del iris. Característica más difícil de observar en el campo, pero que en ocasiones se puede llegar a distinguir. En los jóvenes es un marrón muy oscuro, aclarándose segun llegan a la edad adulta.
En el reposadero habitual, donde se pueden concentrar una docena o más. El juvenil arriba y más adulto abajo.
El color de las plumas de la gorguera rodeando la base del cuello. En los juveniles es claramente marrón, mientras que en los adultos se va aclarando llegando a ser de color blanco.
Ojos claros y plumitas crema, adulto. En uno de sus oteaderos favoritos.
Y el pico. En los jóvenes tendrá un tono oscuro que se irá aclarando progresivamente hasta tomar un color claro.
Pico oscuro y collar de plumas color caramelo, joven. Trabajando para llevar la electricidad a tu domicilio.Hasta alcanzar la edad madura transcurren unos cinco años, variando las características. Vigilando a los intrusos ruidosos. Moteros, cazadores, algún despistado que sube al monte con la música a tope…
También podemos fijarnos en la forma de sus plumas en la distancia, aunque para ello necesitemos unos buenos prismáticos, porque si no…
los juveniles tienen el perfil de las plumas de vuelo más puntiagudo y los adultos más redondeado.
¡Sí, muy difícil de distinguir!!!
Juvenil. Pico oscuro, ojos oscuros, gorguera caramelo y plumas…irregularmente puntiagudas.Adulto. Pico claro, ojos claros, gorguera blanquecina y plumas claramente redondeadas.
Ale, ya tenéis deberes para el próxime finde. ¡A clasificar buitres!